تبليغاتX
هزارو یک شب

هزارو یک شب

رنگین کمان پاداش کسی است که تا آخرین قطره زیر باران می ماند . . . !

 

 

و اگر یک بی ستاره در این دهر باشد ، آن تویی !

بنگر به خویش از دور ! که سراسر نوری و باقی سایه ای کور !

شب را تو زینتی نه ماه ! که او بی مهر تاریک است و محو  ! و خورشید

در روز می سوزد از تو !

برای نظاره ات همه چشم تنگ کرده اند ، به آسمان . ولی تو آغوش تمام

دریاها ، قاب زرکوب آسمانی !

 

+نوشته شده در یکشنبه 16 تیر1387ساعت6:35 PMتوسط رزا | |

 

 

در این کویر چون برهوت ...

      پشت تپه شن ،

       زیر فانوس ماه

        رو به آسمان

         پشت به دنیا !

                              در میانه کویر ...

                                                         کویر تا بی نهایت ساکن

                                                                            ساکن و سرد و صبور ....

منم مانده در زیر آسمان

                                     آسمان کبود

                                                           مبهوت  !

مبهوت از این سیلی زن و سیلی خور .... !

                                                               از این شبهای تار و مردمان کرکس وار ...

از این روزها

               که نه چون شب

                                         چون خاک !

                                                       خاک له شده در زیر پای کودکی لجوج

                                                                                  خاکستری است .. 

 

 ماهیان دلگیر ،

                                                 حوضشان بی آب  ..... !

کرکسان خاموش ،

                                          شهر نا آرام ، زیر سیلی های بی انتهای ابر تیره بی باران ..

 

 لرز لرزان پشت پرچین شب ،

 این تن تن خسته وامانده را 

 با هزاران چرای بی اما !

  پنهان می کنم !

  " رزا "

                                                                 

+نوشته شده در پنجشنبه 6 تیر1387ساعت11:12 AMتوسط رزا | |

 

 

 

امشب خانه ام ابری است . . !

 

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه 22 خرداد1387ساعت11:57 PMتوسط رزا | |

 

 

حرف را باید زد !

درد را باید گفت !

سخن از مهر من و جور تو نیست

سخن  از

متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پندار سرور آور مهر ...

 

آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد ؟

و نشستن در بهت فراموشی

یا غرق غرور ....؟!!!

 

" حمید مصدق"

 

این روز ها که می گذرد هر روز  ...

 

+نوشته شده در سه شنبه 21 خرداد1387ساعت11:24 PMتوسط رزا | |

 

 

تنهایی ام را قاب می گیرم

                                           حجم بی رنگ دیوار های اتاق

                                                                        خاموش می شود . . .

هان ! با توام  ... ای تا بی نهایت تنها  !

                                          تنهاییت را تنگ در آغوش بگیر ...

       حجم سکوتت مرا به یاد خودم می اندازد  ...

 

دستهایت را باز کن

                               برای تک درخت غریبه پیر دعا کن ... !

 

                                                   " رزا "

 

 

+نوشته شده در جمعه 10 خرداد1387ساعت10:17 PMتوسط رزا | |

 

 

پشت اشک ها و لبخند هایم

نیازی خسته خفته است

در پس نفسهایم

خستگی یک خواهش فریاد می زند

که ای فلانی !

در کجای این جنگل تاریک ...

در پس کدام شبنم خیس ،

این چنین خاموش ! خفته ای ؟؟

که تمام بی کران های دریا

موج موج

به سوی تو می آیند اما ،

تو . . .

اینچنین خاموش ... !

پشت هیچستان خفته ای ....

 

" رزا "

+نوشته شده در چهارشنبه 1 خرداد1387ساعت6:52 PMتوسط رزا | |

 

 

تشنه زمزمه ام ..

پس چه باید بکنم

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال،

تشنه زمزمه ام ؟ ؟ ؟

 

 

+نوشته شده در پنجشنبه 5 اردیبهشت1387ساعت1:37 PMتوسط رزا | |

تنهایی !

زاییده بیگانگی و عشق

است . . .  !

 

" دکتر شریعتی "

 

+نوشته شده در پنجشنبه 29 فروردین1387ساعت10:34 AMتوسط رزا | |

 

صدای آب می آید  . .

مگر در نهر تنهایی ، چه می شویند . . ؟ !

 

 

+نوشته شده در پنجشنبه 22 فروردین1387ساعت1:46 PMتوسط رزا | |